Taishū engeki bez znajomości japońskiego

Krótka ocena

Idź, jeśli podoba ci się wizja siedzenia w niewielkim lokalnym teatrze, w którym trupa występuje dla swoich fanów, a głośna muzyka, brokat i od czasu do czasu kłęby scenicznego dymu brzmią jak zabawa, a nie męka. Odpuść sobie, jeśli chcesz śledzić fabułę linijka po linijce, potrzebujesz dostępu bez schodów lub podróżujesz z małymi dziećmi. Taishū engeki nie jest stworzone dla turystów i właśnie na tym polega jego urok: oglądasz przedstawienie, po które wraca jego własna publiczność, w małym teatrze, gdzie aktorzy przechadzają się między rzędami. Miejsce na sam spektakl kosztuje niewiele, opcja z przewodnikiem nieco więcej, więc ryzyko jest w obu przypadkach niewielkie.

Czym jest taishū engeki

Nazwa oznacza teatr dla mas lub teatr mas. Wikipedia opisuje go jako gatunek teatru popularnego, często nazywanego teatrem lekkim i porównywanego z teatrem muzycznym oraz rewią. Termin powstał, by odróżnić go od kabuki, bunraku i Noh — form, które zaczynały jako rozrywka popularna, a dziś dźwigają ciężar wysokiej kultury. Taishū engeki nie rości sobie takich pretensji. Trupy nie są związane z jednym domem; podróżują między małymi lokalnymi teatrami i salami społecznymi, utrzymują niskie ceny biletów i usilnie pracują nad poczuciem bliskości między sceną a publicznością. Niektórzy ludzie wewnątrz tej formy wręcz nie lubią słowa taishū — masy — choć nazwa się przyjęła.

Jak zbudowany jest program

Przedstawienia zwykle składają się z dwóch części. Najpierw krótka sztuka angażuje większość trupy, często osadzona w okresie Edo, łącząc wątki obyczajowe z pojedynkami na miecze i motywami samurajskimi. Potem następuje seria numerów tanecznych niezwiązanych ze sztuką — każdy wykonawca sam na scenie w kimonie w tradycyjnym stylu i ciężkim makijażu, tańczy do enki, japońskiej sentymentalnej muzyki balladowej, a maszyny do mgły i efekty świetlne dodają blasku. Trupy z Asakusy mieszają tańce z wachlarzami, szermierkę, taniec tradycyjny, sceny dramatyczne i komedię, a program zmienia się każdego dnia. Ponieważ każda trupa buduje własny program, dwie wizyty w odstępie tygodnia mogą przypominać dwa różne widowiska.

Dlaczego japoński znaczy mniej, niż myślisz

Sztuka to jedyna część, w której słowa niosą fabułę, a i tam kształt często łatwo odczytać ze sceny: dramaty kostiumowe opierają się na kostiumie, geście i typowych postaciach, a pojedynki na miecze nie potrzebują tłumaczenia. Druga połowa, rewiia taneczna, to czysty występ. Widz, który nie zrozumie ani jednej linii dialogu, i tak dostaje onnagatę, błyskawiczne zmiany kostiumów, pracę wachlarzem i reakcje publiczności, które same w sobie są widowiskiem. Jeśli zależy ci na fabule, przyjdź z wprowadzeniem z opcji z przewodnikiem w głowie.

Opcja z przewodnikiem i miejsce tylko na spektakl

Strona rezerwacyjna sprzedaje dwa bilety. Miejsce tylko na spektakl obejmuje jedno pełne przedstawienie trwające do 90 minut oraz możliwość sfotografowania obsady i pozowania z nią. Program z przewodnikiem kosztuje więcej i dodaje krótkie wyjaśnienie spektaklu od anglojęzycznego personelu teatru, napój w puszce, prowadzone podejście do zwyczaju napiwków oraz — gdy jest dostępne — specjalne pozwolenie na filmowanie podczas przedstawienia. Przy pierwszej wizycie bez znajomości japońskiego wprowadzenie to różnica między oglądaniem czegoś dziwnego a rozumieniem tego, co się ogląda.

Czytaj dalej: Jak działa zwyczaj napiwków

Onnagata i dlaczego zbiera brawa

Onnagata, mężczyźni grający kobiety, trafili do kabuki po tym, jak w 1629 roku zakazano kobietom występów na jego scenach. Trupy taishū engeki obejmują aktorów obu płci, jednak młodzi mężczyźni często przyjmują role kobiece, podczas gdy odwrotnie zdarza się rzadko. Makijaż idzie śladem kabuki: porcelanowo białe twarze, jaskrawoczerwone usta i mocno podkreślone oczy i brwi, dążąc do nierealnej, stylizowanej urody. Obserwuj, jak tancerz prowadzi rękawy i obraca głowę; to właśnie ta kontrola zbiera brawa stałych bywalców.

Czytaj dalej: Onnagata na popularnej scenie

Zwyczaj napiwków w skrócie

Podczas tańców widzowie podchodzą do sceny, artysta klęka na jej skraju, a wachlarz wsuwa list, kopertę lub złożoną karteczkę do kimona bądź obi — często z uściskiem dłoni i słowem. Wikipedia nazywa ten zwyczaj go-shūgi, czyli gratulacje. Goście są zapraszani do udziału, a program z przewodnikiem krok po kroku wszystko wyjaśnia. Warto mieć przy sobie drobne banknoty, ponieważ napiwki i bar z przekąskami nie przyjmują niczego innego.

Jak blisko podchodzą artyści

Ta forma opiera się na bliskości. W tym teatrze artyści często schodzą ze sceny i przechadzają się wśród publiczności, a zespoły taishū engeki zazwyczaj sprzedają w przejściach DVD, kalendarze i albumy fotograficzne podczas przerwy, a po spektaklu gromadzą się na zewnątrz, by witać fanów i pozować do zdjęć. Bilet obejmuje możliwość wykonania pamiątkowych zdjęć artystów oraz zdjęć z nimi. Przez cały spektakl i podczas sesji zdjęciowej nie używaj lampy błyskowej, a w razie wątpliwości co do jej terminu zapytaj personel.

Czas trwania, harmonogram i bar z przekąskami

Zarezerwuj sobie do dwóch godzin od wejścia do wyjścia. Zwykle odbywają się dwa spektakle dziennie, a rezerwacja wskazuje, na który z nich masz bilet. Ponieważ program jest układany na nowo każdego dnia, kurtyna może pójść w górę nawet piętnaście minut wcześniej lub później niż podano, więc przyjdź z odpowiednim zapasem czasu. Przed rozpoczęciem bar z przekąskami sprzedaje drobne przekąski i napoje za gotówkę. Jedzenie i picie na miejscu jest w taishū engeki czymś normalnym, choć czerwone wino i alkohol znajdują się na liście produktów niedozwolonych.

Dla kogo to nie jest

Jeśli którykolwiek z tych opisów pasuje do Waszej grupy, zamieszczony tu przewodnik porównawczy przedstawia spokojniejszą godzinę w Asakusa, odpowiednią dla rodzin i osób poruszających się na wózkach inwalidzkich. Wszyscy pozostali powinni iść na przedstawienie ze świadomością, że jest głośne, bliskie i miejscami surowe, z dymem unoszącym się ze sceny, a program ustalany przez trupę w dniu występu. Jego fani powiedzieliby, że właśnie o to chodzi i że idealnie przewidywalne popołudnie należy spędzić gdzie indziej.

• Dzieci poniżej dziesiątego roku życia i niemowlęta, które nie są wpuszczane
• Osoby poruszające się na wózkach inwalidzkich, dla których spektakl nie jest odpowiedni
• Osoby z astmą lub problemami z oddychaniem — z powodu efektów dymnych i palenia przez artystów na scenie
• Osoby z padaczką — z powodu migających świateł
• Odwiedzający, którzy potrzebują fabuły, którą mogą śledzić słowo po słowie

Czytaj dalej: Spektakl trupy czy godzina rękodzieła?

Rezerwacja, anulowanie i odnalezienie wejścia

Otwórz tutaj kalendarz wyboru daty i wybierz miejsce tylko na spektakl lub program z przewodnikiem; przy pierwszej wizycie bez znajomości japońskiego program z przewodnikiem jest lepszym wyborem. Z płatnością można poczekać, a anulowanie nic nie kosztuje aż do dnia przed podniesieniem kurtyny. W dniu występu sprawdź, czy pinezka na mapie wskazuje teatr, który zarezerwowałeś, ponieważ inny teatr ma ten sam adres. Wejście to schody na rogu ulicy, a osoba witająca z tabliczką miejsca zbiórki lub recepcjonista na drugim piętrze wskażą Ci drogę.

Czytaj dalej: Odnalezienie teatru na piętrze