Asakusa · Tokio
Walki na miecze, tańce z wachlarzami i onnagata w barwnych kostiumach wypełniają niewielki teatr na piętrze w Asakusa, a program zmienia się każdego dnia.
Zabierz gotówkę: napiwki dla artystów są częścią przedstawienia, a bar z przekąskami nie przyjmuje kart.
Odpowiedź na pytanie o język
W skrócie. Tak, jeśli przychodzisz dla widowiska i akceptujesz, że słowa ci umkną. Taishū engeki to japoński teatr popularny, wystawiany przez rodzinne trupy objazdowe grające w małych salach. Krótka sztuka, często osadzona w epoce i z pojedynkiem na miecze, ustępuje miejsca tanecznym numerom w kimonach i ciężkim makijażu scenicznym, z mężczyznami w rolach kobiecych. Sztuka grana jest po japońsku; taniec nie wymaga tłumaczenia. Zarezerwuj opcję z przewodnikiem, aby najpierw wysłuchać wprowadzenia po angielsku, zabierz gotówkę na zwyczaj napiwków i zaplanuj do dwóch godzin.
Miejsce na pełnym spektaklu objazdowego zespołu w małym teatrze na piętrze w Asakusa. Program zmienia się każdego dnia: tańce z wachlarzami, walki na miecze, taniec tradycyjny, sceny dramatyczne i komedia, a artyści schodzą między widzów. W fotelu można jeść i pić, a na koniec jest chwila na zdjęcie z obsadą.
To nie kabuki i nie widowisko stworzone dla turystów: to lokalny teatr popularny, a sztuka grana jest po japońsku. Nie jest też cicho. Muzyka brzmi głośno, światła błyskają, używane są maszyny do dymu, a artysta może zapalić papierosa na scenie. Dzieci poniżej dziesiątego roku życia, osoby poruszające się na wózku inwalidzkim oraz wszyscy z problemami oddechowymi lub padaczką nie powinni rezerwować.
Co wypełnia scenę
Każdy zespół układa własny program i nigdy nie jest on taki sam dwa dni z rzędu. Poniższe elementy to te, z których słynie ta forma, opisane w angielskich artykułach Wikipedii o taishū engeki, onnagata i japońskim dramacie historycznym. Wyjaśniają, na co patrzysz; nie obiecują, co przyniesie konkretne popołudnie.
Sztuka
Pierwsza połowa to zwykle krótka sztuka z udziałem większości zespołu. Wikipedia opisuje je jako zwięzłe historie często osadzone w okresie Edo, łączące wątki obyczajowe z walkami na miecze i tematyką samurajską — ten sam obszar, który kabuki nazywa sewamono i jidaimono: codzienne życie z jednej strony, historia i heroizm z drugiej.
Rewia
Po sztuce następuje ciąg tańców niezwiązanych z fabułą. Każdy artysta wychodzi na scenę sam w kimonie w tradycyjnym stylu i tańczy do enki, sentymentalnego stylu ballady powojennej Japonii, a maszyny do mgły i kolorowe światła robią swoje. To ta połowa, która w ogóle nie wymaga znajomości japońskiego.
Onnagata
Onnagata, dosłownie rola kobieca, pojawiła się w kabuki po tym, jak w 1629 roku kobietom zakazano występów na jego scenach. Trup taishū engeki skupiają aktorów obu płci, jednak młodzi mężczyźni często tańczą partie kobiece, podczas gdy kobiety rzadko grają mężczyzn. Spodziewaj się powolnej, opanowanej gracji i obserwuj, jak sala na nią reaguje.
Sztuka władania mieczem
Pojedynki na miecze należą do sztuk historycznych, a japoński gatunek filmowy na nich zbudowany ma własną nazwę: chanbara, filmy o władaniu mieczem, zachodnie kino samurajskie. W tak małym teatrze każde miejsce jest blisko walki, a wyczucie czasu dobrze wyćwiczonej trupy daje się zauważyć.
Wizerunek
Kostiumy i makijaż czerpią z kabuki: porcelanowo biała twarz, jaskrawoczerwone usta oraz mocno podkreślone oczy i brwi — nierealna, stylizowana uroda czytelna nawet z ostatniego rzędu. Kostiumy są uszyte tak, by przyciągać wzrok z każdego miejsca na widowni.
Go-shūgi
Fani nagradzają ulubionego wykonawcę podczas numerów tanecznych. Podchodzą do sceny, tancerz zatrzymuje się i klęka na jej skraju, a fan wsuwa kopertę lub złożony banknot do kimona bądź pasa obi, często przy uścisku dłoni. Wikipedia nazywa ten zwyczaj go-shūgi, czyli gratulacje. Goście są mile widziani, by wziąć w nim udział.
Rodzina
Przywództwo trupy przechodzi z pokolenia na pokolenie w obrębie rodziny, a jej członkowie zazwyczaj noszą to samo nazwisko, choć niektórzy zostają do niej przyjęci, nie będąc spokrewnionymi krwią. Każda trupa, a także niektórzy artyści, posiadają własny herb, widoczny na sztandarach i kurtynie. Aktorzy często szkolą się od dzieciństwa i wspólnie podróżują od teatru do teatru.
Z bliska
Forma ceni bliskość. Artyści schodzą ze sceny i przechadzają się między rzędami, w przerwie sprzedają w przejściach albumy ze zdjęciami i płyty DVD, a po spektaklu wychodzą do publiczności, by witać się z fanami i pozować do zdjęć. Sami fani stają się częścią widowiska — przynoszą bukiety i listy dla swoich ulubieńców.
Źródła: angielskie artykuły Wikipedii na temat taishū engeki, onnagata, sewamono, jidaimono, enka, kina samurajskiego (chanbara) oraz pasa obi. Zespół na scenie, jego sztuka i tańce są wybierane i zmieniane przez teatr każdego dnia.
Od schodów po ostatni ukłon
W większości dni odbywają się dwa przedstawienia, a Twoja rezerwacja wskazuje, na które z nich zostałeś zapisany. Ponieważ program jest układany na nowo każdego dnia, kurtyna może pójść w górę nawet piętnaście minut przed lub po podanej godzinie, dlatego przyjdź wcześniej i licz się z niewielkimi przesunięciami.
Przyjazd
Pod tym adresem znajduje się jeszcze inny teatr, więc upewnij się, że pinezka na mapie wskazuje teatr, który zarezerwowałeś. Wejście znajduje się na rogu ulicy, a na górę prowadzą schody. Osoba witająca w kolorowej kurtce trzyma tabliczkę z punktem zbiórki lub na drugim piętrze czeka recepcjonista.
Oczekiwanie
Przed kurtyną mały bar przekąskowy sprzedaje przekąski i napoje za gotówkę. Jedzenie i picie na miejscu podczas spektaklu jest w taishū engeki normą, więc kup coś i rozgość się. W opcji z przewodnikiem personel teatru udziela krótkiej odprawy w języku angielskim na temat tego, co się wydarzy i jak dawać napiwki.
Sztuka
Trupa rozpoczyna krótką sztuką. Śledź twarze, kostiumy i walki, a nie dialogi. Między częściami może pojawić się także krótka komediowa przerywnik w języku japońskim.
Tańce
Potem numery taneczne: jeden wykonawca naraz, głośna muzyka, światła i dym. Fani podchodzą, by dawać napiwki podczas tańców, a wykonawcy często schodzą ze sceny między widzów.
Po spektaklu
Jest okazja do zrobienia pamiątkowych zdjęć wykonawcom i z wykonawcami. Bez lampy błyskowej podczas występu trupy. Filmowanie wymaga specjalnego pozwolenia, które może obejmować wyłącznie opcja z przewodnikiem i tylko wtedy, gdy jest dostępne.
Przeczytaj przed rezerwacją
Teatr nie przyjmuje dzieci poniżej dziesiątego roku życia ani niemowląt i zaleca, by nie przychodziły osoby poruszające się na wózkach inwalidzkich, osoby z problemami oddechowymi oraz osoby z padaczką.
Muzyka może być bardzo głośna, a światła mogą migać. Stosowane są efekty dymne, które mogą przeszkadzać osobom z astmą lub wrażliwymi drogami oddechowymi, a niektórzy wykonawcy palą na scenie w ramach sceny.
Spektakl wystawiany jest w języku japońskim. Program z przewodnikiem obejmuje krótkie wprowadzenie w języku angielskim od personelu teatru przed przedstawieniem; bilet tylko na spektakl tego nie zawiera, więc zacznij od pierwszego przewodnika tutaj.
Trupa, sztuka i tańce zmieniają się codziennie, a godzina rozpoczęcia może przesunąć się o nawet piętnaście minut w obie strony. Kieruj się godziną na rezerwacji i przyjdź wcześniej.
Napiwki dla artystów to lokalny zwyczaj i część zabawy, a bar z przekąskami przyjmuje wyłącznie gotówkę. Idealne będą banknoty o niskich nominałach i zwykła koperta.
Asakusa ma dwie stacje o nazwie Asakusa — jedną obsługiwaną przez kilka linii i osobną stację Tsukuba Express, według Wikipedii. Z każdej z nich kieruj się pinezką na mapie w swojej rezerwacji i upewnij się, że wskazuje teatr, który zarezerwowałeś, ponieważ inny teatr ma ten sam adres.
Jak forma nabrała kształtu
Taishū engeki czerpie z obyczajów kabuki i z długiej historii Asakusy jako rozrywkowego serca Tokio. Każda z poniższych dat pochodzi z angielskojęzycznego artykułu Wikipedii wskazanego w przypisie.
1629
W 1629 roku zakazano kobietom występów w kabuki, a role żeńskie przejęli aktorzy płci męskiej. Tradycja onnagata, którą nadal kultywują trupy taishū engeki, zrodziła się z tego zakazu.
Era Edo
Rozkwit Asakusy jako dzielnicy rozrywkowej w okresie Edo zawdzięczano po części spichlerzom ryżowym sąsiedniego Kuramae, których zarządcy mieli pieniądze na wydatki; wkrótce pojawiły się teatry i domy gejsz.
Era Meiji
W okresie Meiji zniesiono zakaz występów kobiet, które zaczęły pojawiać się w kabuki w rolach onnagata, choć mężczyźni pozostali normą.
Lata 1900.
Przez większość XX wieku Asakusa pozostawała jedną z głównych dzielnic rozrywkowych Tokio, a jej rokku, czyli Szósta Dzielnica, słynęła z teatrów i kin, takich jak Denkikan.
1930
Powieść Yasunariego Kawabaty „Szkarłatna banda z Asakusy", opublikowana w 1930 roku, uchwyciła dzielnicę u szczytu jej sławy.
1945
Nalot bombowy na Tokio z 10 marca 1945 roku poważnie zniszczył Asakusę. Obszar odbudowano po wojnie, a w 1947 roku połączono go z Shitaya, tworząc dzisiejszą dzielnicę Taitō.
Źródła: angielska Wikipedia (Onnagata; Asakusa). Historia samego teatru jest jego własną relacją i jako taka jest cytowana na tej stronie.
Warunki biletów
Elementy w cenie, ograniczenia i zasady obowiązujące na terenie obiektu — zebrane w jednym miejscu.
Scena czy warsztat
Asakusa po zmroku
Asakusa nocą, jej bramy świątynne i oświetlone pasaże, riksza w ruchu oraz czerwona wieża po drugiej stronie miasta.
Najpierw trupa, potem reszta Asakusa
Bilet do teatru wysuwa się na pierwszy plan. Obok niego znajdują się warsztat pałeczek, z którym jest porównywany nieco dalej, przejażdżka rikszą po starych ulicach i Tokyo Tower na późniejszy wieczór.
Miejsce na pełny, trwający do 90 minut występ trupy w niewielkim teatrze na piętrze: najpierw sztuka, potem tańce w barwnych kostiumach. Opcja z przewodnikiem obejmuje angielskie wprowadzenie od personelu teatru, napój w puszce oraz pomoc w kwestii zwyczaju napiwków.
Praktyczne warsztaty robienia pałeczek w Asakusa: wybierz drewno, uformuj je tradycyjnym japońskim heblem, wyszlifuj i naoliw, a gotową parę zabierz do domu jeszcze tego samego dnia. Instrukcje po angielsku lub japońsku; grawerowanie za dodatkową opłatą.
Przejażdżka rikszą po Asakusa z przewodnikiem-rikszarzem mówiącym po angielsku lub japońsku, obok świątyń i chramów, ulicą Denpoin i parkiem Sumida. Opcje od pół godziny do nieco ponad trzech godzin; do jednej rikszy mieszczą się dwie osoby dorosłe.
Wstęp na Główny Taras na wysokości 150 metrów, z opcją Górnego Tarasu na 250 metrach, w czerwonej wieży otwartej w 1958 roku. Biletu nie można zwrócić po zakupie, więc najpierw ustal datę.
Dalsze rezerwacje w Tokio
Zanim otworzy się pierwszy wachlarz
FAQ
Dla większości ciekawych świata gości — tak. Sztuka grana jest po japońsku, ale połowa przedstawienia to rewia taneczna, która nie potrzebuje słów, a kostiumy, makijaż i walki mówią wiele same za siebie. Wybierz opcję z przewodnikiem, jeśli chcesz angielskie wprowadzenie do tego, co za chwilę zobaczysz.
Japoński teatr popularny: rodzinne trupy objazdowe grające w małych teatrach program złożony z krótkiej sztuki — często dramatu historycznego z walkami na miecze — a następnie solowych tańców w kimono. Młodzi mężczyźni często wcielają się w role kobiece. Jest tańszy i znacznie mniej formalny niż kabuki.
Bilet tylko na spektakl obejmuje jedno pełne przedstawienie oraz możliwość zdjęcia z obsadą. Program z przewodnikiem kosztuje więcej i dodaje krótkie objaśnienie spektaklu przez anglojęzyczny personel teatru, napój w puszce, instruktaż wręczania napiwków oraz — gdy jest dostępne — zgodę na filmowanie.
Dzieci poniżej dziesiątego roku życia i niemowlęta, osoby poruszające się na wózkach inwalidzkich, osoby z problemami oddechowymi oraz osoby z padaczką. Muzyka jest bardzo głośna, światła błyskają, stosowane są efekty dymne, a niektórzy wykonawcy palą na scenie w ramach sceny.
Podczas numerów tanecznych fani podchodzą do sceny, a artysta klęka na jej skraju, aby przyjąć złożoną kartkę lub kopertę, wsuniętą za kimono bądź pas obi. Jest to opcjonalne, ale mile widziane. Weź gotówkę: przy napiwkach ani przy barze przekąskowym nie ma możliwości płatności kartą.
Nie. Sztuka i tańce trupy zmieniają się każdego dnia, więc żadne dwa występy nie są takie same i żadnego nie można obiecać. Z tego powodu początek może przesunąć się o nawet piętnaście minut wcześniej lub później niż godzina podana w rezerwacji.
Zaplanuj od 1,5 do 2 godzin łącznie. Sam występ trwa do 90 minut, a przed nim warto mieć czas na znalezienie miejsca i odwiedzenie baru przekąskowego.
Możesz jeść i pić na swoim miejscu, co jest normalne w taishū engeki; bar przekąskowy sprzedaje drobne przekąski za gotówkę. Czerwone wino, alkohol, palenie na widowni i zdjęcia z lampą błyskową są niedozwolone. Jest okazja, by sfotografować artystów i pozować z nimi do zdjęć.
Znajduje się na piętrze, na które prowadzą schody z narożnika ulicy w Asakusa, a pod tym samym adresem działa inny teatr, więc sprawdź, czy pinezka na mapie wskazuje teatr, który zarezerwowałeś. Osoba witająca z tabliczką miejsca spotkania lub recepcjonista na drugim piętrze wskaże ci drogę.
Nie. To niezależny przewodnik przygotowany przez autorów, którzy nie mają żadnych powiązań z teatrem, stojącą za nim spółką ani trupami i nie są z nimi w żaden sposób afiliowani. Każde miejsce zarezerwowane za pośrednictwem tych stron jest rezerwowane w GetYourGuide.