Taishū engeki zonder Japans

Het korte oordeel

Ga als het idee je aanspreekt om in een klein lokaal theater te zitten terwijl een gezelschap voor zijn fans optreedt, en als harde muziek, glitter en af en toe een wolk toneelrook je eerder vermakelijk dan beproevend lijken. Sla het over als je een verhaal regel voor regel wilt volgen, een rolstoeltoegankelijke ingang nodig hebt of met jonge kinderen reist. Taishū engeki is niet ontworpen voor toeristen, en dat is precies de charme: je ziet de voorstelling waarvoor het eigen publiek terugkomt, in een klein theater waar de artiesten tussen de stoelen door lopen. Een plaats voor alleen de voorstelling kost weinig, de optie met gids iets meer, dus de gok is hoe dan ook klein.

Wat taishū engeki is

De naam betekent theater van, of voor, de massa. Wikipedia omschrijft het als een genre van populair theater, vaak lichte theaterkunst genoemd en vergeleken met musical en revue. De term ontstond om het te onderscheiden van kabuki, bunraku en Noh, vormen die begonnen als volksvermaak maar nu het gewicht van hoge cultuur dragen. Taishū engeki claimt dat niet. Gezelschappen zijn niet gebonden aan één theater; ze reizen tussen kleine lokale theaters en buurthuizen, houden de ticketprijzen laag en werken hard aan een gevoel van nabijheid tussen podium en publiek. Sommigen binnen de vorm hebben zelfs een hekel aan het woord taishū, de massa, maar de naam is blijven hangen.

Hoe een programma is opgebouwd

Voorstellingen bestaan meestal uit twee delen. Eerst een kort toneelstuk met het grootste deel van het gezelschap, vaak gesitueerd in de Edo-periode, waarin menselijke verhalen worden afgewisseld met zwaardgevechten en samoeraithema's. Daarna volgt een reeks dansnummers die losstaan van het toneelstuk, waarbij elke artiest alleen op het podium staat in een kimono in traditionele stijl en zware make-up, dansend op enka, Japan's sentimentele ballademuziek, terwijl nevelmachines en lichteffecten voor de glitter zorgen. De gezelschappen van Asakusa mixen waaierdansen, zwaardkunst, traditionele dans, dramatische scènes en komedie, en het programma verandert elke dag. Omdat elk gezelschap zijn eigen programma samenstelt, kunnen twee bezoeken met een week ertussen aanvoelen als twee verschillende shows.

Waarom het Japans minder belangrijk is dan je denkt

Het toneelstuk is het enige onderdeel waar de woorden het verhaal dragen, en zelfs daar is de vorm vaak gemakkelijk van het podium af te lezen: historische drama's leunen op kostuums, gebaren en vaste personagetypes, en de zwaardgevechten hebben geen vertaling nodig. De tweede helft, de dansrevue, is pure performance. Een bezoeker die geen enkele dialoogregel verstaat, krijgt nog steeds de onnagata, de snelle kostuumwisselingen, het waaierwerk en de reacties van het publiek, die op zichzelf al een show zijn. Wil je het plot volgen, kom dan met de briefing van de begeleide optie in je achterhoofd.

De begeleide optie, en de stoel voor alleen de show

De boekingspagina verkoopt twee tickets. De stoel voor alleen de show omvat één volledige voorstelling van maximaal 90 minuten en de kans om met de cast op de foto te gaan en te poseren. Het begeleide programma kost meer en voegt een korte uitleg over de show door Engelssprekend theaterpersoneel toe, een blikje drinken, een begeleide kennismaking met het fooiengebruik en, wanneer beschikbaar, speciale toestemming om tijdens de show te filmen. Voor een eerste bezoek zonder Japans is de briefing het verschil tussen naar iets vreemds kijken en begrijpen wat je ziet.

Lees verder: Hoe het fooiengebruik werkt

Onnagata, en waarom zij het applaus krijgen

Onnagata, mannen die vrouwen spelen, kwamen in kabuki nadat vrouwen in 1629 van het toneel werden verbannen. Taishū engeki-gezelschappen hebben acteurs van beide geslachten, toch nemen jonge mannen vaak de vrouwelijke rollen op zich, terwijl het omgekeerde zeldzaam is. De make-up volgt het voorbeeld van kabuki: porseleinwitte gezichten, felrode lippen en sterk getekende ogen en wenkbrauwen, gericht op een onwerkelijke, gestileerde schoonheid. Let op hoe een danser de mouwen draagt en het hoofd draait; die beheersing is waar de vaste bezoekers voor applaudisseren.

Lees verder: Onnagata op het populaire toneel

Het fooiengebruik, in het kort

Tijdens de dansen naderen fans het podium, knielt de artiest aan de rand en schuift de fan een brief, een envelop of een gevouwen briefje in de kimono of de obi, vaak met een handdruk en een woord. Wikipedia noemt het gebruik go-shūgi, felicitaties. Bezoekers worden uitgenodigd om mee te doen, en het begeleide programma leidt u erdoorheen. Neem contant geld in kleine biljetten mee, want fooien en de snackbar nemen niets anders aan.

Hoe dicht de artiesten bij u komen

De vorm is gebouwd op nabijheid. In dit theater komen de artiesten vaak van het podium af en lopen ze tussen het publiek, en taishū engeki-gezelschappen verkopen in het algemeen dvd's, kalenders en fotoboeken in de gangpaden tijdens de pauze, en verzamelen zich na de voorstelling buiten om fans te begroeten en te poseren voor foto's. Uw ticket omvat de mogelijkheid om herinneringsfoto's van de artiesten en met hen te maken. Houd de flitser uit tijdens de hele voorstelling en het fotomoment, en vraag het personeel als u niet zeker weet wanneer dat is.

Duur, timing en de snackbar

Reken op maximaal twee uur, van deur tot deur. Twee voorstellingen per dag zijn gebruikelijk, en uw boeking laat zien welke u heeft. Omdat het programma elke dag opnieuw wordt samengesteld, kan het doek tot wel vijftien minuten eerder of later opgaan dan aangegeven, dus kom ruim op tijd. Voor aanvang verkoopt een snackbar kleine hapjes en versnaperingen voor contant geld. Eten en drinken op uw stoel is normaal bij taishū engeki, hoewel rode wijn en alcohol op de lijst met niet-toegestane zaken staan.

Voor wie dit niet is

Als een van deze beschrijvingen op uw gezelschap van toepassing is, biedt de vergelijkingsgids hier een rustiger Asakusa-moment dat geschikt is voor gezinnen en rolstoelgebruikers. Alle anderen moeten weten dat de show luid, dichtbij en op sommige plekken ongepolijst is, met rook die van het podium drijft en het programma dat de troep op de dag zelf bepaalt. Fans zouden zeggen dat dat precies de bedoeling is, en dat een perfect voorspelbare middag ergens anders thuishoort.

• Kinderen onder de tien en baby's, die niet worden toegelaten
• Rolstoelgebruikers, voor wie de voorstelling niet geschikt is
• Iedereen met astma of ademhalingsproblemen, vanwege rookeffecten en artiesten die op het podium roken
• Mensen met epilepsie, vanwege flitsende lichten
• Bezoekers die een verhaal nodig hebben dat ze woord voor woord kunnen volgen

Lees verder: Troupevoorstelling of een ambachtsuurtje?

Boeken, annuleren en de deur vinden

Open hier de datumkiezer en selecteer de stoel voor alleen de show of het begeleide programma; voor een eerste bezoek zonder Japans is het begeleide programma de betere keuze. Betalen kan later, en annuleren kost niets tot een dag voor de voorstelling. Controleer op de dag zelf of uw kaartspeld de naam van het theater aangeeft dat u hebt geboekt, want een ander theater deelt hetzelfde adres. De ingang is een trap op een straathoek, en een gastheer met een bordje met de ontmoetingsplek of een receptionist op de tweede verdieping wijst u de weg.

Lees verder: Het theater op de bovenverdieping vinden